Maker-/takerfees

Maker-/takerfees vormen de tweeledige feestructuur die de meeste cryptoexchanges hanteren: orders die liquiditeit aan het boek toevoegen (makerorders) betalen een lagere fee dan orders die liquiditeit wegnemen doordat ze direct worden uitgevoerd (takerorders). Het ontwerp beloont handelaren die wachtende limietorders plaatsen, omdat een diep orderboek iedereen op het platform ten goede komt.

Een exchange kan bijvoorbeeld bij een bepaald volumeniveau 0,10% rekenen voor takers en 0,02% voor makers. Bij een trade van 10.000 dollar is dat 10 dollar als taker tegenover 2 dollar als maker. Sommige platforms gaan verder en betalen makers met een hoog volume een kleine korting (rebate), in feite een negatieve fee, en zo verdienen sommige professionele market-makingstrategieën een deel van hun inkomsten.

Feeschema's worden doorgaans gunstiger naarmate het handelsvolume over 30 dagen toeneemt en soms als je de eigen token van de exchange aanhoudt. Voor actieve handelaren bepaalt het verschil tussen maker en taker de strategie aanzienlijk: een scalper die bij elke trade takerfees betaalt, heeft grotere prijsbewegingen nodig om break-even te draaien dan iemand die met limietorders werkt. Een veelvoorkomende misvatting is dat makerfees voor elke limietorder gelden; ze gelden alleen wanneer de order daadwerkelijk in het boek heeft gestaan voordat hij werd gevuld — een limietorder die de spread kruist, wordt uitgevoerd als taker.