51%-aanval

Een 51%-aanval is een aanval op een blockchain waarbij één partij de meerderheid van de blokproducerende kracht van het netwerk in handen krijgt — meer dan de helft van de hashrate op een proof-of-work-keten, of van de gestakete waarde op proof of stake — en die gebruikt om recente geschiedenis te herschrijven. Met een aanhoudende meerderheid kan een aanvaller in het geheim een privétak minen, coins uitgeven op de openbare keten (bijvoorbeeld door te storten bij een exchange en andere activa op te nemen), en vervolgens de langere privétak vrijgeven, waardoor de oorspronkelijke storting wordt uitgewist: een double-spend.

De aanval kent scherpe grenzen die beginners vaak overschatten. Een aanvaller met de meerderheid kan de coins van anderen niet stelen, geen handtekeningen vervalsen, het aanbod niet wijzigen en de regels niet aanpassen — full nodes verwerpen ongeldige blokken, wie ze ook mined. De macht beperkt zich tot het herordenen of uitsluiten van recente transacties en het double-spenden van de eigen middelen van de aanvaller. Voor grote netwerken zijn de kosten onbetaalbaar: een meerderheid van de hashrate van Bitcoin verwerven zou miljarden aan hardware en energie vergen. Bij kleine ketens ligt dat anders — Ethereum Classic werd in 2019 en 2020 meerdere keren met succes het slachtoffer van een 51%-aanval, uitgevoerd met gehuurde hashrate, waarbij exchanges miljoenen verloren aan double-spend-stortingen.

Op proof-of-stake-Ethereum zou een vergelijkbare aanvaller een enorm deel van alle ETH die gestaked is nodig hebben, en het protocol kan identificeerbare aanvallers slashen en hun stake vernietigen — waardoor een poging niet alleen duur is, maar zelfdestructief. De praktische verdediging voor gebruikers en exchanges is bevestigingsdiepte: meer bevestigingen eisen op ketens waarvan het beveiligingsbudget klein is in verhouding tot de waarden die worden overgemaakt.