Blokbeloning

Een blokbeloning is de betaling die een miner of validator ontvangt voor het succesvol toevoegen van een nieuw blok aan een blockchain, doorgaans bestaande uit twee delen: nieuw gecreëerde coins (de block subsidy) en de fees van de transacties die in het blok zijn opgenomen. Het is de belangrijkste economische prikkel die de beveiliging van het netwerk betaalt – mensen besteden geld aan hardware, elektriciteit of gestaked kapitaal omdat het produceren van blokken loont.

Het subsidiedeel is ook de manier waarop veel cryptovaluta's hun aanbod uitgeven. Bitcoin is het duidelijkste voorbeeld: de beloning begon in 2009 op 50 BTC per blok en halveert elke 210.000 blokken (ongeveer vier jaar), en daalde bij de halving van april 2024 naar 3,125 BTC, een schema dat het plafond van 21 miljoen coins afdwingt. Bij proof-of-stake-Ethereum verdienen blokvoorstellers in plaats daarvan nieuw uitgegeven ETH voor validatietaken plus priority fees en soms extra waarde uit de ordening van transacties, terwijl het basisdeel van elke fee wordt verbrand in plaats van uitbetaald.

Een veelvoorkomende misvatting is dat transactiefees en de blokbeloning aparte inkomstenstromen zijn waartussen een miner kiest; fees worden simpelweg verzameld als onderdeel van hetzelfde blok, en bij Bitcoin zijn ze bedoeld om de krimpende subsidie op termijn geleidelijk te vervangen als het langetermijnbeveiligingsbudget. Of fees alleen uiteindelijk genoeg zullen zijn om miners Bitcoin te laten beveiligen zodra de subsidie verwaarloosbaar wordt – ergens in de volgende eeuw – is een van de openstaande economische vragen in het vakgebied.