Bloktijd

Bloktijd is het gemiddelde interval tussen opeenvolgende blokken die aan een blockchain worden toegevoegd – feitelijk de hartslag van het netwerk, die bepaalt hoe vaak nieuwe pakketten transacties worden bevestigd. Elke blockchain mikt op een ander ritme: Bitcoin mikt op ongeveer tien minuten, Ethereum produceert volgens een vast schema elke twaalf seconden een blok, en sommige blockchains met hoge doorvoer zoals Solana mikken ruim onder een seconde.

Hoe de bloktijd wordt gehandhaafd, verschilt per consensusontwerp. Proof-of-work-blockchains kunnen blokken niet inplannen – mining is een willekeurige loterij – dus ze passen periodiek de moeilijkheidsgraad van de puzzel aan om het gemiddelde op doel te houden; individuele Bitcoin-blokken kunnen seconden of meer dan een uur uit elkaar liggen, ook al blijft het gemiddelde dicht bij tien minuten. Veel proof-of-stake-blockchains gebruiken in plaats daarvan vaste "slots", zodat blokken op een regelmatige tik binnenkomen, tenzij een validator zijn beurt mist. Als je bijvoorbeeld met bitcoin betaalt, krijgt je transactie haar eerste bevestiging op het moment dat het volgende blok toevallig wordt gevonden, en handelaren wachten vaak op meerdere blokken – tientallen minuten – voordat ze een grote betaling als afgewikkeld beschouwen.

Een veelvoorkomende misvatting is dat een kortere bloktijd een blockchain simpelweg beter maakt; snellere blokken bevestigen eerder maar verspreiden zich minder zuiver over het netwerk, wat meer verweesde (orphaned) blokken en zwakkere individuele bevestigingen veroorzaakt, waardoor de beveiliging per blok daalt. Bloktijd is één hefboom naast andere – blokgrootte, finaliteitsregels, layer-2-ontwerpen – en blockchains kiezen verschillende punten op de afweging tussen snelheid en robuustheid, in plaats van dat één keuze objectief correct is.