Cross-chain

Cross-chain beschrijft elke activiteit, toepassing of infrastructuur die meer dan één blockchain omspant — activa van Ethereum naar Solana verplaatsen, vanuit de ene keten een contract op een andere keten aansturen, of liquiditeit over meerdere netwerken bundelen. Omdat elke blockchain een geïsoleerd systeem is dat de status van een andere niet van nature kan lezen, hangt alles wat cross-chain is af van verbindende infrastructuur: bridges die activa vastzetten en minten, berichtenprotocollen die geverifieerde data doorgeven, en swapsystemen die handel over grootboeken heen coördineren.

De mechanismen verschillen in hoeveel vertrouwen ze vereisen. Aan het ene uiteinde gebruiken atomic swaps hash time-locked contracts, zodat twee partijen zonder tussenpersoon coins op verschillende ketens kunnen verhandelen — of beide kanten worden afgerond, of beide krijgen hun geld terug. In het midden laten protocollen zoals IBC van Cosmos ketens elkaars blokken verifiëren via light clients. Aan het meest vertrouwensafhankelijke uiteinde leunen de populairste bridges en berichtennetwerken op validatorcommissies of multisigs, van wie gebruikers de eerlijkheid moeten aannemen. Een gebruiker kan bijvoorbeeld USDC van Ethereum naar een layer 2 bridgen om goedkoop te handelen, waarbij een cross-chain berichtenprotocol de storting aan de bestemmingskant bevestigt.

Een veelvoorkomende misvatting is dat cross-chain en multi-chain hetzelfde zijn; een multi-chain-app zet aparte kopieën uit op meerdere ketens, terwijl cross-chain betekent dat die ketens daadwerkelijk met elkaar communiceren. Cross-chain-infrastructuur is van oudsher de plek waar de ergste beveiligingsfalen van crypto zich concentreren — de bridge-exploits van Ronin en Wormhole kostten elk honderden miljoenen dollars — omdat een bridge waarde achter één enkel faalpunt bundelt dat gemakkelijker aan te vallen is dan elk van de ketens die hij verbindt.