Gas limit

Een gas limit is de maximale hoeveelheid gas die een transactie mag verbruiken, door de afzender ingesteld als plafond voor hoeveel rekenwerk – en dus kosten – de transactie kan veroorzaken. De term geldt ook op blokniveau: elk blok heeft een totale gas limit die begrenst hoeveel rekenwerk erin past, en zo begrenst Ethereum de werklast per blok.

Voor een afzender is de limiet een veiligheidsmechanisme. Als een smart contract zich onverwacht gedraagt en de uitvoering de limiet bereikt, mislukt de transactie met een "out of gas"-fout: alle statuswijzigingen worden teruggedraaid, maar het al verbruikte gas wordt toch betaald, omdat validators het werk hebben gedaan. Een te lage limiet instellen verspilt geld aan een mislukte transactie; een ruime limiet instellen kost niets extra, omdat je alleen betaalt voor gas dat daadwerkelijk wordt gebruikt. Wallets schatten bijvoorbeeld dat een tokenswap ongeveer 150.000 gas nodig heeft en voegen doorgaans een buffer toe; een gewone ETH-overboeking heeft precies 21.000 nodig, dus wallets stellen precies dat in.

Een veelvoorkomende misvatting is dat een hogere gas limit een transactie sneller bevestigt; de snelheid wordt bepaald door de gasprijs (het feebod), niet door de limiet, die puur een plafond is. Op blokniveau wordt de gas limit van Ethereum geleidelijk aangepast door signalering van validators en werkt die samen met EIP-1559: blokken mikken op de helft van het maximum, en de base fee stijgt wanneer blokken consequent voller zijn dan het doel, waardoor de vraag automatisch wordt afgeremd.