Hard fork

Een hard fork is een wijziging van de regels van een blockchain die niet achterwaarts compatibel is: blokken die geldig zijn volgens de nieuwe regels worden afgewezen door software die de oude regels draait, dus elke node en miner moet upgraden om op de nieuwe keten te blijven. Het is de blockchainvariant van het veranderen van een taal in plaats van het toevoegen van een dialect — oude en nieuwe sprekers zijn het niet langer eens over wat geldig is.

De meeste hard forks zijn onomstreden upgrades die de hele community volgens planning doorvoert; Ethereum heeft er tientallen uitgevoerd, van de hervorming van de feemarkt (London, 2021) tot het mogelijk maken van staking-opnames (Shanghai, 2023) en goedkope rollup-data (Dencun, 2024), elk geactiveerd op een vooraf bepaald moment met vrijwel universele coördinatie. Een hard fork wordt pas dramatisch als de community het oneens is: nodes die weigeren te upgraden blijven de oude regels uitbreiden, en het grootboek splitst zich blijvend in twee netwerken die de geschiedenis tot aan de fork delen. De klassieke voorbeelden zijn Bitcoin Cash, dat zich in 2017 van Bitcoin afsplitste over de blokgrootte, en Ethereum Classic, dat in 2016 de oorspronkelijke keten voortzette nadat het merendeel van de community had geforkt om de DAO-hack terug te draaien.

Een veelvoorkomende misvatting is dat hard forks van nature vijandige gebeurtenissen zijn; de overgrote meerderheid zijn routineuze, geplande upgrades, en de omstreden splitsingen zijn zeldzame uitzonderingen. Als er wel een splitsing plaatsvindt, houden bezitters coins op beide ketens, wat praktische risico's met zich meebrengt — replay-aanvallen, waarbij een transactie die op de ene keten is ondertekend op de andere opnieuw wordt uitgezonden — die ontwerpers van forks beperken met replay protection.