Selfish mining

Selfish mining is een aanvalsstrategie waarbij een miner die een nieuw blok vindt dit geheim houdt en privé verder mint, en achtergehouden blokken strategisch vrijgeeft om het werk van concurrenten te verspillen en meer dan een eerlijk aandeel van de beloningen te veroveren. In plaats van een blok direct uit te zenden, bouwt de selfish miner een verborgen keten; wanneer eerlijke miners een blok publiceren, onthult de aanvaller zijn langere privéketen, waardoor het blok van de eerlijke miners een orphan block wordt.

Stel bijvoorbeeld dat een selfish miner met 30% van de hashrate van het netwerk twee blokken achter elkaar vindt en beide achterhoudt. Wanneer de rest van het netwerk één blok vindt, publiceert de aanvaller zijn keten van twee blokken, die het netwerk overneemt als de langste – het blok van de eerlijke miners en de bijbehorende beloning worden verworpen, terwijl de aanvaller beide eigen blokken behoudt. Na verloop van tijd laat dit de aanvaller een groter deel van de blokken verdienen dan zijn aandeel in de hashrate doet vermoeden, en onderzoek dat in 2013 voor het eerst werd geformaliseerd door Eyal en Sirer toonde aan dat de strategie ruim onder de 51% van het netwerk winstgevend kan zijn.

Een veelvoorkomende misvatting is dat aanvallen op proof-of-work-blockchains een meerderheid van de hashrate vereisen; selfish mining laat zien dat zinvolle manipulatie theoretisch mogelijk is met veel minder. In de praktijk is er op Bitcoin nooit overtuigend een aanhoudende selfish-mining-aanval waargenomen – de strategie is riskant, op te sporen via ongebruikelijke orphan rates en zou het vertrouwen schaden in precies de coin die de aanvaller verdient – maar het blijft een fundamenteel resultaat in de analyse van blockchainbeveiliging.