Soft fork

Een soft fork is een achterwaarts compatibele wijziging van de regels van een blockchain die aanscherpt wat als geldig telt: blokken die onder de nieuwe regels zijn gemaakt, lijken nog steeds geldig voor nodes met oude software, zodat het netwerk kan upgraden zonder dat iedereen tegelijk hoeft bij te werken. Omdat de nieuwe regels een strengere deelverzameling van de oude zijn, blijven niet-geüpgradede nodes dezelfde keten volgen — ze handhaven de nieuwe beperkingen alleen niet (of begrijpen ze niet volledig).

De werking berust op steun van de meerderheid van de blokproducenten. Als de meeste hashrate of stake de strengere regels afdwingt, wordt elk blok dat ze schendt verweesd, waardoor de strengere keten vanzelf de langste blijft en oude nodes die automatisch volgen. Bitcoin is vrijwel uitsluitend op deze manier geüpgraded: Segregated Witness (2017) herstructureerde transactiedata om malleability te verhelpen en de capaciteit te vergroten, en Taproot (2021) voegde nieuwe handtekening- en scriptmogelijkheden toe — beide uitgerold als soft forks die oudere nodes tolereerden zonder te upgraden. In beide gevallen gaven miners signalen af dat ze er klaar voor waren, totdat een drempel de wijziging vastzette.

Een veelvoorkomende misvatting is dat soft forks klein en hard forks groot zijn; de termen beschrijven compatibiliteit, niet belang — SegWit was een van de meest ingrijpende wijzigingen in de geschiedenis van Bitcoin en toch een soft fork, terwijl triviale wijzigingen een hard fork kunnen vereisen. Critici wijzen op een subtiel nadeel: oude nodes op een keten met een soft fork valideren minder dan ze denken, omdat ze transacties accepteren waarvan ze de nieuwe regels niet kunnen controleren. Daarom vinden sommigen dat een zuivere hard fork eerlijker is — maar soft forks blijven het veiligere coördinatiemiddel voor conservatieve netwerken.