Lending protocol

Een lending protocol is een DeFi-toepassing waarmee gebruikers crypto kunnen uitlenen om rente te verdienen en crypto kunnen lenen tegen onderpand, waarbij alle voorwaarden worden afgedwongen door smart contracts in plaats van door een bank. Uitleners storten activa in gedeelde pools; leners lenen uit die pools nadat ze onderpand hebben vastgezet dat meer waard is dan hun lening. Rentetarieven passen zich algoritmisch aan aan vraag en aanbod – veel lenen drijft de rentes op, wat meer stortingen aantrekt.

Aave en Compound zijn de klassieke voorbeelden. Een gebruiker kan USDC storten bij Aave en een variabele rente verdienen die door leners wordt betaald. Een andere gebruiker stort ETH als onderpand en leent daartegen USDC – misschien om uit te geven zonder de ETH te verkopen, of om een positie met leverage te openen. Als het ETH-onderpand te veel in waarde daalt, liquideert het protocol automatisch een deel ervan om de lening terug te betalen, waarmee uitleners worden beschermd.

Een veelvoorkomende misvatting is dat dit kredietproducten zijn zoals bankleningen; dat zijn ze niet, want er is geen kredietcontrole en er komt geen vertrouwen aan te pas – elke lening is overgecollateraliseerd, en solvabiliteit wordt mechanisch afgedwongen door liquidaties. De belangrijkste risico's zijn bugs in smart contracts, oracle-storingen die verkeerde prijzen in het systeem voeren, en kettingreacties van liquidaties tijdens marktcrashes. Uitleners moeten begrijpen dat hun stortingen alleen zo veilig zijn als de code van het protocol en zijn liquidatiemachinerie.