Staking

Staking is het vastzetten van cryptovaluta om een proof-of-stake-blockchain te helpen beveiligen, in ruil voor beloningen die worden uitgekeerd in de token van dat netwerk. Validators – de computers die blokken voorstellen en bevestigen – moeten tokens als onderpand inzetten; als ze eerlijk handelen verdienen ze beloningen, en als ze vals spelen of ernstig falen kunnen ze een deel van hun stake verliezen door slashing. Deze economische band komt in de plaats van het energieverbruik dat proof-of-work-chains zoals Bitcoin beveiligt.

Een concreet voorbeeld: op Ethereum vereist het draaien van je eigen validator 32 ETH, maar de meeste mensen staken kleinere bedragen via pools, exchanges of liquid staking-protocollen zoals Lido, die stortingen bundelen en de beloningen delen. Beloningen komen uit nieuw uitgegeven tokens en transactiefees en leveren op grote netwerken doorgaans een paar procent per jaar op.

Een veelvoorkomende misvatting is dat staking een risicovrij spaarproduct is. De risico's zijn reëel: slashing als je validator zich misdraagt, lock-up- of exitperiodes waarin je niet kunt verkopen, smart contract-risico wanneer je een stakingprotocol gebruikt, en de koersvolatiliteit van de token zelf, die het rendement ruimschoots kan overtreffen. Het is ook de moeite waard om echte protocolstaking te onderscheiden van marketinggebruik van het woord, waarbij platforms elk product waarbij je geld vastzet voor rendement staking noemen, ook als er geen blockchainvalidatie aan te pas komt.