KYC

KYC, kort voor Know Your Customer, is het proces waarmee een financiële dienst de identiteit van zijn gebruikers verifieert voordat die mogen transacteren. In crypto betekent dit meestal dat een gecentraliseerde exchange nieuwe klanten vraagt een door de overheid uitgegeven identiteitsbewijs, een selfie en soms een bewijs van adres in te sturen voordat ze fiatgeld mogen storten of geld boven een bepaalde drempel mogen opnemen.

Het doel van KYC is accounts aan echte personen te koppelen, zodat toezichthouders en opsporingsdiensten illegale activiteit zoals witwassen of fraude kunnen herleiden. Iemand die bijvoorbeeld een account opent bij een grote exchange, maakt meestal een foto van zijn of haar paspoort en doorloopt een liveness-controle in de app; pas na goedkeuring kan die persoon crypto kopen met een bankoverschrijving. De vereisten verschillen per rechtsgebied en per omvang van de transacties, met strengere controles voor grotere bedragen of klanten met een hoger risico.

Een veelvoorkomende misvatting is dat KYC voor crypto zelf geldt; het geldt voor de bedrijven die diensten verlenen, en daarom vragen self-custody-wallets en de meeste gedecentraliseerde protocollen niet om een identiteitsbewijs. KYC is nauw verbonden met AML-regels (anti-witwassen): KYC is de identificatiestap, terwijl AML de bredere verplichtingen voor monitoring en melding omvat. Gebruikers die exchanges vergelijken, komen KYC vaak tegen als de afweging tussen regelgevende bescherming en persoonlijke privacy, omdat geverifieerde platforms gevoelige identiteitsdocumenten bewaren die zelf ook beveiligd moeten worden.