Vergunning

Een vergunning is in de cryptocontext een formele machtiging van een overheid of toezichthouder waarmee een bedrijf bepaalde financiële diensten mag aanbieden, zoals het runnen van een exchange, het in bewaring houden van klantactiva of het uitgeven van een stablecoin. Vergunningsstelsels bestaan zodat bedrijven die het geld van anderen beheren aan minimumnormen voor beveiliging, kapitaal, governance en antiwitwascontroles voldoen voordat ze van start gaan.

Wat een vergunning dekt, en hoe ze heet, verschilt sterk per rechtsgebied: sommige landen geven speciale crypto- of virtual-assetvergunningen uit, andere registreren cryptobedrijven onder bestaande wetten voor geldoverdracht of betalingen, en het MiCA-kader van de EU heeft één autorisatie voor aanbieders van cryptoactiva-diensten gecreëerd die in alle lidstaten geldig is. Een exchange die klanten in een bepaald land wil bedienen, moet bijvoorbeeld doorgaans een aanvraag indienen bij de financiële toezichthouder van dat land, aantonen dat de KYC- en bewaarprocedures voldoen en zich onderwerpen aan doorlopend toezicht en audits; zonder de vereiste vergunning opereren kan leiden tot boetes, gedwongen sluiting of strafrechtelijke vervolging.

Een veelvoorkomende misvatting is dat een vergunning garandeert dat een platform veilig of solvabel is; verschillende bedrijven met een vergunning of registratie zijn toch omgevallen of hebben fraude gepleegd, dus een vergunning wijst op toezicht door de toezichthouder en niet op een aanbeveling. Voor gebruikers blijft controleren of een platform in hun eigen rechtsgebied een vergunning heeft een nuttig basisfilter, omdat bedrijven met een vergunning klanten gedefinieerde wettelijke bescherming verschuldigd zijn die offshore platforms zonder vergunning niet bieden.