Maximaal aanbod

Het maximale aanbod is het maximale aantal eenheden van een cryptovaluta dat ooit kan bestaan, zoals vastgelegd in de regels van het protocol. Zodra het maximale aanbod is bereikt, kunnen er geen nieuwe coins meer worden gecreëerd. Het maximale aanbod van Bitcoin van 21 miljoen BTC is het bekendste voorbeeld: het uitgifteschema staat in het protocol vastgelegd, nieuwe coins worden vrijgegeven als blokbeloningen die ongeveer elke vier jaar worden gehalveerd, en het laatste deel van een bitcoin wordt naar verwachting rond het jaar 2140 gemined.

Het maximale aanbod staat centraal in het schaarstebetoog voor bepaalde cryptovaluta's. Een vast plafond betekent dat houders niet kunnen worden verwaterd door onbeperkt bijdrukken, en daarom wordt Bitcoin vaak met goud vergeleken. Maar niet elk activum heeft er een: Ethereum heeft geen maximaal aanbod en vertrouwt in plaats daarvan op lage uitgifte en het verbranden van fees om de groei te beperken, en veel tokens zijn van nature inflatoir om doorlopende beloningen te financieren. Een datasite toont het maximale aanbod van Bitcoin bijvoorbeeld als 21 miljoen, terwijl bij ETH een streepje of oneindigheidsteken staat.

Een veelvoorkomende misvatting is dat tokens met een maximaal aanbod automatisch betere beleggingen zijn; een plafond zegt niets over de vraag, en een token met een plafond waar niemand om vraagt, is nog steeds waardeloos. Het is ook zinvol om een daadwerkelijk afgedwongen plafond te onderscheiden van een opgegeven plafond – een maximaal aanbod is slechts zo geloofwaardig als de code en governance erachter, aangezien sommige projecten de regels voor hun tokenaanbod na de lancering hebben gewijzigd.