Wrapped tokens en bridges

Blockchains kunnen niet uit zichzelf met elkaar praten. Een activum van de ene chain naar de andere verplaatsen betekent dus dat je het op de ene plek vastzet en op de andere een plaatsvervanger uitgeeft – een wrapped token – via een systeem dat een bridge heet. Bridges werken en miljoenen gebruikers vertrouwen erop, maar ze concentreren enorme waarde achter relatief dunne beveiliging, en daarom zijn verschillende van de grootste hacks uit de crypto-geschiedenis bridge-hacks geweest. Begrijpen hoe wrapping werkt en wat je daarna daadwerkelijk bezit, is het verschil tussen bewust gebruikmaken van bridges en er blindelings op vertrouwen.

Waarom activa niet zomaar tussen chains kunnen bewegen

Een bitcoin bestaat alleen als vermelding in het grootboek van Bitcoin. Een ether bestaat alleen in dat van Ethereum. Er ligt geen kabel tussen: de validators van Ethereum kunnen niet uit zichzelf en trustless verifiëren wat er op Bitcoin is gebeurd, en andersom. Elke chain is een gesloten boekhoudsysteem.

Als je dus BTC naar Ethereum "verplaatst", reist er in werkelijkheid geen bitcoin ergens naartoe. In plaats daarvan neemt een mechanisme je BTC in bewaring op Bitcoin en mint het een claimtoken op Ethereum – bijvoorbeeld WBTC, een ERC-20-token die ontworpen is om de waarde van bitcoin één op één te volgen. Het oorspronkelijke activum blijft liggen; wat zich verplaatst, is een belofte.

Dit is het allerbelangrijkste denkmodel: een wrapped token is een schuldbekentenis (IOU), en hij is maar zoveel waard als degene of datgene die het onderliggende activum bewaart. WBTC is ongeveer één BTC waard omdat de custodian daadwerkelijk één BTC per WBTC aanhoudt en die zal inwisselen. Als de dekking ooit wegvalt – door een hack, fraude of inbeslagname – zou de wrapped token worden verhandeld tegen wat de markt de resterende claim waard vindt, en dat kan ver onder de "gepegde" koers liggen.

Hoe wrapping werkt: lock-and-mint en burn-and-release

De meeste bridges volgen dezelfde basislus:

1. Lock: Je stuurt 1 BTC (of 1.000 USDC, of wat dan ook) naar een adres of smart contract dat op de bronchain door de bridge wordt beheerd.
2. Mint: De bridge ziet de storting en mint een gelijkwaardige wrapped token op de doelchain, naar jouw adres daar.
3. Burn: Wil je terug, dan stuur je de wrapped token naar het bridgecontract op de doelchain, dat hem vernietigt.
4. Release: De bridge geeft het oorspronkelijke activum op de bronchain vrij en geeft het aan je terug.

Het aanbod aan wrapped tokens op de doelchain zou altijd gelijk moeten zijn aan de activa die op de bronchain zijn vastgezet. Elke bridge-exploit is in wezen een manier om die vergelijking te breken – wrapped tokens minten zonder echte storting, of het vastgezette onderpand leegtrekken terwijl de wrapped tokens nog circuleren.

Wie bewaakt het slot?

De verschillen tussen bridges komen neer op wie stap 2 verifieert:

• Custodial bridges vertrouwen op een bedrijf of consortium. WBTC werkt zo: een custodian houdt de BTC vast en merchants regelen het minten en burnen. Je vertrouwt een bedrijf, net zoals je een exchange vertrouwt.
• Multisig- en validatorbridges gebruiken een comité van ondertekenaars, vaak 5-van-9 of iets vergelijkbaars. Als genoeg sleutels worden gecompromitteerd, kan de bridge worden leeggehaald. De hack van de Ronin-bridge in 2022, met zo'n 600 miljoen dollar een van de grootste ooit, gebeurde doordat aanvallers een meerderheid van de validatorsleutels in handen kregen.
• Light-client- en native-verificatiebridges laten de doelchain de toestand van de bronchain cryptografisch verifiëren. Dit is het meest trust-minimized ontwerp, maar het is duur en complex en komt daarom minder vaak voor.
• Bridges op basis van liquiditeitsnetwerken minten niets; ze koppelen je aan liquiditeit die al op de doelchain bestaat en verrekenen tussen pools. Je ontvangt het native activum, geen wrapped versie, wat het langetermijnrisico van een IOU wegneemt maar afhankelijk is van de diepte van de pool.

Een verwante opmerking: layer-2-rollups hebben "native" bridges naar Ethereum waarvan de beveiliging grotendeels van Ethereum zelf wordt geërfd. Die hebben een wezenlijk ander – en over het algemeen sterker – vertrouwensprofiel dan bridges van derden tussen niet-verwante chains.

Waarom bridges een magneet voor hackers zijn

Bridges combineren drie eigenschappen waar aanvallers dol op zijn.

Het zijn honeypots. Het vastgezette onderpand van een bridge kan oplopen tot honderden miljoenen of miljarden dollars achter één contract of sleutelset. De Wormhole-exploit (ongeveer 320 miljoen dollar) en de Ronin-hack maakten van bridges het toneel van enkele van de duurste incidenten in crypto.

Ze zijn complex. Een bridge omvat twee of meer chains, off-chain relayers en logica voor het doorgeven van berichten. Elk extra onderdeel is aanvalsoppervlak, en een bug aan een van beide kanten kan geld in gevaar brengen.

Hun falen blijft stil totdat het dat niet meer is. Als een bridge wordt geëxploiteerd, verdwijnen de wrapped tokens die je op de doelchain bezit niet – ze zijn alleen ongemerkt niet meer volledig gedekt. Je kunt een IOU bezitten die zijn peg aan het verliezen is, zonder iets te hebben gedaan.

Er is ook een subtieler risico: versnippering van liquiditeit. Hetzelfde onderliggende activum kan op één chain meerdere wrapped versies hebben van verschillende bridges (bijvoorbeeld meerdere varianten van USDC via bridges voordat native uitgifte op veel netwerken beschikbaar kwam). Ze zijn niet uitwisselbaar, hebben een verschillende dekking, en de minder populaire versies kunnen te maken krijgen met grote spreads of vast komen te zitten als hun bridge sluit.

Veiligere gewoonten bij het bridgen

Je kunt bridges vaak niet helemaal vermijden, maar je kunt het risico verkleinen.

• Geef de voorkeur aan native uitgifte boven wrapping. Als het activum native op je doelchain bestaat – bijvoorbeeld USDC die Circle rechtstreeks op dat netwerk uitgeeft – houd dan dat aan in plaats van een versie via een bridge. Controleer het tokencontract, niet alleen de ticker.
• Geef de voorkeur aan officiële of canonieke bridges. Voor het verhuizen naar een L2 vergt de native bridge van de rollup (of een gevestigde fast bridge die daarlangs afwikkelt) over het algemeen minder exotisch vertrouwen dan een bridge van een derde partij tussen niet-verwante chains.
• Houd de blootstelling aan bridges zo kort mogelijk. Zet over wat je nodig hebt, op het moment dat je het nodig hebt. Parkeer langetermijnbezit niet als wrapped IOU's op een vreemde chain als je het native activum ook op de eigen chain kunt aanhouden.
• Stem de omvang van de overboeking af op het risico. 200 dollar via een nieuwere bridge verplaatsen om een app uit te proberen is een andere beslissing dan 50.000 dollar spaargeld verplaatsen. Overweeg bij grote bedragen om overboekingen te splitsen of te routeren via een gecentraliseerde exchange die opnames op beide chains ondersteunt – dat ruilt bridgerisico in voor exchangerisico, wat voor een korte periode en bij een gerenommeerd platform de betere ruil kan zijn.
• Stuur eerst een testtransactie. De fees voor een kleine test zijn een goedkope verzekering tegen verkeerde netwerken, verkeerde tokenversies of niet-ondersteunde bestemmingsadressen.
• Controleer de site en het contract. Front-ends van bridges zijn favoriete phishingdoelwitten. Gebruik bladwijzers, controleer url's dubbel en kijk precies welke token je ontvangt voordat je ondertekent.
• Ken je uitgang. Weet voordat je de bridge in gaat hoe je er weer uit komt, wat dat kost en hoe lang het duurt. Native opnames van optimistic rollups duren bijvoorbeeld ongeveer een week, tenzij je een fast bridge betaalt om de liquiditeit voor te schieten.